FİLİSTİN

EY GAZZE’M

 

Hiç bu kadar suçlu hissetmemiştim kendimi.

Hiç bu kadar savunmasız.

Hiç bu kadar çaresiz.

Askıya aldım kendimi, kendi hayatımı.

Artık yaşadığım acılara "dert" demekten utanır oldum. Benim acım, seninkinin yanında, hiç denilecek kadar hissiz ve hükümsüz kaldı.

Susmaya utanıyorum.

Ama o son çığlığımı, o kahreden feryadımı duyurmaktan da acizim.

Gözlerimin gördüğü o vahşetle kanayan, kalbimin ise seninle birlikte toprağa gömüldüğü o yerdeyim şimdi.

Ben, bugün Mescid-i Aksa'da cansız bir bedenim.

Üzerime, kepçelerle toprak örtülüyor; KEFENSİZ...

Canlarımı kaybettim. En çok da o masum bebeklerin, daha tek bir günah bile işlemeden nasıl öldürüldüğüne şahit oldum.

Ve o an, savunmasız kalan vicdanımla, o ateşlerin içinde kavrulan ruhuma ağlamaktan başka çaresi olmayan o mutlak çaresizliğime gömüldüm.

Boğazıma dizildi tüm sözlerim.

Kulaklarım, o arşa yükselen feryatların altında sağır oldu.

Kendi karanlığımda boğuldum. Hiçbir acı, beni bu kadar acıtmamıştı.

Hiçbir rüzgâr, bu kadar soğuk, bu kadar zalim esmemişti.

Bu vahşet, sadece umudumu değil, insanlığımı da aldı elimden.

Artık kendi utancımdan, aynadaki yüzüme bakamaz oldum.

Gözlerim kör...

Dilim lâl...

Ey Kudüs... Ey Gazze

Ey benim en kanayan yaram...

Bu utanç, beni yaşarken öldürdü.

Beni, bu hayatta hiç var olmamış gibi, yok eyledi.