Bir Ömrün Muhasebesi
ÜST HAZNE: AKAN HIRS
Kısacık bir ömür...
İçinde minicik hikayeler barındıran. En uzun hali belki yüz yıl. Bir asır.
"Bir" diye başlayan bir kelime kadar kısa.
Bütün kavgalarımız bu yüzden. Bu kısacık ömür için.
Bu yüzden bu kadar hırçın ve acımasızız.
Vicdanımızı bu yüzden rafa kaldırıyoruz. Umursamıyoruz, ilgilenmekten kaçınıyoruz.
Hep bir suçlu, hep bir kusurlu arıyoruz ve o kusurlu nedense hiç biz olmuyoruz.
Karşımızdakinin kusurlarını göklere çıkarırken, kendi menfaatlerimizi en başa yazıyoruz.
Bize sadece "emanet edilen" bu hayatı, sanki ebedi mülkümüz sanıyoruz.
Her gün bir kapı kapanırken, biz ertesi gün açılacak yeni kapıların peşinde koşturuyoruz.
Sanki hiç bitmeyecek gibi...
DAR BOĞAZ: O AN
Ya o biten hikayeler?
Nasıl yaşadığımız önemli, evet. Ama nasıl bir iz bırakacağımız daha da önemli olmalı.
Çok çabuk unutulacağız. Kimseler hatırlamayacak bile.
Zaman o kadar hızlı akıyor ki, zamana karşı bir zamansızlık yaşanıyor, değil mi?
"En iyisi olmalıyım! Doğru kararlar vermeliyim! Giden günü düzeltme şansım yok ama bir sonraki güne müdahale etme gücüm var!"
Bugün yine düşündüm...
Baktım, olacak gibi değil. Güç bela anlatabildim kendime:
"Gidiyorsun. Kalmayacaksın. Bırakacaksın her şeyi. Kimse seni hatırlamayacak. Neden bu kadar çaba? Kim için? Kendine bile faydası dokunmayacak bir sürü uğraş..."
Başka bir şey olmalı. Üzerinde çok durmadığım başka bir gerçek.
Sözde iyiyim, seviliyorum, saygı görüyorum. Fikirlerim önemli bulunuyor.
Ama bu değil. Benim aradığım bu değil.
Benim için başka bir hâl olmalı.
Öyle bir hâl ki, her an her şeyden vazgeçebilme GÜCÜ.
Sorgulamadan feda edebilme cesareti.
Canını feda edebilecek kadar KORKUSUZ OLMAK.
Sözde değil, o an geldiğinde, geriye bile bakmadan bırakabilmek.
Herkes bir şeyler söylüyor, bir şeyler anlatıyor.
Ama kimse en büyük gerçeği ifade edemiyor.
Kim bırakabilir her şeyi?
Annesini, babasını, kardeşini, eşini, çocuğunu, tüm imkânlarını, tüm sevdiklerini...
Sözüm herkese:
HER ŞEYİ KİM BIRAKABİLİR?
ALT HAZNE: BİRİKEN HÜKÜM
ONLAR BIRAKTI.
ŞEHİTLER ÖLMEZ.
AMA BİZ...
BİZ ÇOKTAN ÖLDÜK.
