RAHMETLİ BABAMA HİTABEN...

 

Özledim seni...

O en güzel, o en hesapsız kalbini, Bana her baktığında dünyayı güzelleştiren, sorgusuz gözlerini, Ruhumu bir zırh gibi sarmalayan o devasa benliğini özledim.

Özledim seni...

Çünkü bilirdim ki ne olursa olsun, Dünya üzerime de yıkılsa, sen beni asla bırakmazdın. Korumaktan, kollamaktan ve ellerimi tutmaktan asla vazgeçmeyişini özledim.

Özledim seni...

Karanlığın ardında saklandığımda, Kaybolduğum her sokağın başında, Üşüdüğüm her sert rüzgârda... Seni bana hatırlatan her hatıranın sızısında özledim.

Özledim seni...

Hastalandığımda baş ucumda sabahlayışını, Gözyaşımı gördüğünde beni güldürmek için çırpınışını, Ben sana kızdığımda bile o asil suskunluğunu... Ve ne kadar yaş alırsam alayım, beni kalbinde hiç büyütmeyişini özledim.

Özledim seni...

Çatlamış toprağın suya olan o kadim hasreti gibi, Çiçek açmak için kışı devirip baharı bekleyen o yorgun ağaç gibi, Yetim kalmış bir evladın, dağına olan o dinmeyen özlemi gibi...

Ben Baba...

Ben!

Ben seni,

Sığamadığım bu dünyada çok özledim.

 

 

25/02/2015  Ölüm Tarihi